W monografii autor kierował się założeniami prakseologii gier sportowych. Przyjął, że stopień osiągania celów gry jest podstawowym kryterium oceny sprawności działania gracza. Podjął próbę wskazania i oszacowania czynników, które warunkują sprawne działanie piłkarza nożnego w sytuacjach gry jeden przeciwko jednemu.
Inspiracją autora były refleksje płynące z własnych, wieloletnich doświadczeń trenerskich z pracy z zespołami piłki nożnej różnych poziomów zaawansowania sportowego oraz pionierskie prace badawcze prof. Ryszarda Panfila, który już w latach 90. ubiegłego wieku podejmował problematykę usprawniania działań zawodników uprawiających piłkę nożną diagnozując ich dyspozycje osobnicze w różnych sytuacjach gry.

Prezentowana monografia składa się z czterech rozdziałów. W rozdziale pierwszym autor scharakteryzował zespołową grę sportową, przybliżył zagadnienia związane ze współzawodniczeniem i wymogami dotyczącymi mistrzostwa gracza oraz wyjaśnił mechanizmy zachowania się uczestnika gry sportowej. W rozdziale drugim – działania występujące w nowoczesnej grze w piłkę nożną (działania indywidualne i współdziałanie) oraz określił i zdefiniował grę w sytuacji jeden przeciwko jednemu.

W trzeciej części publikacji podjął próbę wskazania czynników warunkujących doskonałość w grze jeden przeciwko jednemu, omówił zależności między działaniem indywidualnym a współdziałaniem, między grą w sytuacjach jeden przeciwko jednemu a grą rzeczywistą. Przedstawił wpływ dyspozycji osobniczych na skuteczność w grze indywidualnej oraz na podstawie obserwacji współzawodniczenia graczy o najwyższej kompetencji sportowej opisuję model gry w piłkę nożną. W ostatnim rozdziale dokonano podsumowania omawianej problematyki.